Ποτάμι φουσκωμένο η οργή των λαών, κύματα υψωμένα μέχρι τον ουρανό η αγανάκτηση των ανθρώπων. Τυνησία, Αίγυπτος, Ισπανία, Ελλάδα, Χιλή, ΗΠΑ αλλά και οι υπόλοιπες αραβικές χώρες, Αγγλία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ιταλία, Γαλλία. 5η Μάη, Κερατέα, κίνημα των πλατειών, 19-20 Οκτώβρη, 28 Οκτώβρη… Τιμή: 12 ευρώ (συμπεριλαμβάνεται ΦΠΑ)
Σχήμα 14χ14 cm, 432 σελίδες
Διέξοδος από την κρίση:
Η μεταπολίτευση του λαού!
Πώς θα παλέψουμε για ένα διαφορετικό μέλλον
για τη χώρα και την κοινωνία;
Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου στις 7:00 μ.μ.
στο Εργατικό Κέντρο Χανίων (πίσω αίθουσα)
Ο Σπύρος Παναγιώτου, μέλος της Γραμματείας της ΚΟΕ θα παρουσιάσει θέσεις για συζήτηση και προβληματισμό γύρω από τα βασικά ερωτήματα της περιόδου
Η τρικυμία που μ
αίνεται με το βάθεμα της κρίσης σε ολόκληρη την Ευρωζώνη, συνεχίζεται και εντείνεται δύο χρόνια μετά το ξέσπασμά της, αναζητώντας διέξοδο σε έναν ανελέητο πόλεμο εναντίον εργαζομένων και ολόκληρων λαών.
Η Ελλάδα, πρώτο επιλεγμένο πειραματόζωο, μετατρέπεται σε νεοαποικιοκρατικό μόρφωμα, σε υβρίδιο κράτους-προτεκτοράτου που τελεί υπό επιτροπεία υπερεθνικών Αρχών γενικά και ιδιαίτερα υπό γερμανικό οικονομικό και πολιτικό έλεγχο. Μια νέα κατοχή σκιάζει τη χώρα. Κάθε έννοια δημοκρατίας και εθνικής ανεξαρτησίας καταλύεται. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, διορισμένη απευθείας από τη Μέρκελ και τις Βρυξέλλες, υποδηλώνει την πλήρη εκχώρηση της διακυβέρνησης της χώρας στην ΕΕ και το ΔΝΤ.
Το λαϊκό εισόδημα λεηλατείται προκειμένου να τραφεί το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό τέρας. Η ανεργία, οι απολύσεις, η αγωνία για την επιβίωση, ο φόβος για το άμεσο μέλλον, η οργή για τα μέτρα, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση ,η μόνη λύση είναι ένας μεγάλος λαϊκός ξεσηκωμός για την ανατροπή του νεοκατοχικού καθεστώτος. Εδώ και δύο χρόνια ένα κύμα ριζοσπαστισμού έχει ξεσπάσει στη χώρα. Ένα μαζικό, αυθόρμητο λαϊκό κίνημα αμφισβητεί και στοχοποιεί το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Ήταν οι πλατείες που απαίτησαν πραγματική δημοκρατία, η απεργιακή λαοθάλασσα στις 19-20 Οκτώβρη, οι παρελάσεις της 28ης που βροντοφώναξαν ΟΧΙ στην νέα κατοχή, το κίνημα αντίστασης στα χαράτσια που φέρνει στο προσκήνιο τις έννοιες της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης αλλά και ο ηρωικός αγώνας των απεργών στην χαλυβουργική.
Αυτή η αγωνιστική ανάταση αποτελεί βασική προϋπόθεση για να ξεφύγει η χώρα από τη θηλιά των τοκογλύφων. Για να ανοίξει ο δρόμος για μια διέξοδο πολιτική, οικονομική και κοινωνική. Μέσα από ένα παλλαϊκό μέτωπο που θα πει όχι στην νέα χούντα και θα χαράξει το δρόμο για μια νέα μεταπολίτευση ,την μεταπολίτευση του λαού!
Την Πέμπτη,15 Δεκέμβρη, πραγματοποιήθηκε στο Ρέθυμνο, εκδήλωση με τίτλο «Κάτω η νέα κατοχή, εμπρός για την μεταπολίτευση του λαού», την οποία διοργάνωσε η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας στα πλαίσια μιας σειράς εκδηλώσεων παρουσίασης της πολιτικής της πρότασης για την πολιτική, κοινωνική και οικονομική διέξοδο της χώρας.
1. Με πληθώρα δηλώσεων κα
ι τοποθετήσεων, εκπρόσωποι όλου του καθεστωτικού πολιτικού φάσματος «υπερβαίνουν» τις αντιθέσεις τους και καλούν στην παράταση ζωής της δίχως καμιά λαϊκή νομιμοποίηση κυβέρνησης Παπαδήμου «ώσπου να ολοκληρώσει το έργο της»: δηλαδή τον πλήρη εξανδραποδισμό του ελληνικού λαού και το ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας. Τα ξένα και εγχώρια επιτελεία των από πάνω, παρά τους μεταξύ τους ανταγωνισμούς, συναινούν στη συνέχιση του «πειράματος» που δοκιμάζουν στην Ελλάδα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια. Έτσι, είναι πολύ πιθανό, και μάλιστα σχετικά σύντομα, το λαϊκό κίνημα να βγει στους δρόμους με ακόμη πιο «στοιχειώδη» αιτήματα από αυτά που προέβαλε στην πρώτη φάση μετά την επιβολή του μνημονίου, όπως: εκλογές, δημοκρατία, να σταματήσει το φίμωμα του λαού.
2. Σε αυτή την κατάσταση, η Αριστερά θα όφειλε να προχωρά σε τολμηρά ανοίγματα προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα, αλλά και συλλογικότητες, που αποδεσμεύονται από το δικομματικό εναγκαλισμό μιας προηγούμενης περιόδου, και είναι προϊόν μιας τεράστιας μετατόπισης συνειδήσεων η οποία συντελείται τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σήμερα είναι επείγον, είναι πιο αναγκαίο παρά ποτέ να ενταθεί η προσπάθεια συσπείρωσης όλων των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που διεκδικούν την κατάργηση των υποδουλωτικών συμφωνιών και μνημονίων, το διώξιμο της τρόικας, την ανατροπή του ιδιότυπου κατοχικού καθεστώτος και όλου του πολιτικού προσωπικού που το υπηρετεί.
3. Ένα τέτοιο μέτωπο θα είναι σαφώς ευρύτερο από την Αριστερά – η οποία θα πρέπει να κερδίσει τη θέση της μέσα σε αυτό, θα πρέπει να πείσει για τη χρησιμότητά της, για να συμβάλει ώστε αυτό το πλατύ λαϊκό μέτωπο να εκπληρώσει το πρόγραμμά του, να μην χειραγωγηθεί και αποπροσανατολιστεί από αστικά επιτελεία και ιμπεριαλιστικά κέντρα. Φυσικά, για να γίνει δυνατό να υλοποιηθεί αυτός ο στόχος, που υπηρετεί τα πιο βασικά συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας και αποσκοπεί στη σωτηρία του λαού και της χώρας, η Αριστερά οφείλει να αντιληφθεί τις ανάγκες του σήμερα. Οφείλει να αντιληφθεί τις ραγδαίες και τρομακτικές αλλαγές που είναι σε εξέλιξη, και άρα να πάψει να σκέφτεται και να δρα «όπως χτες». Μέχρι τώρα δεν έχει επιτευχθεί κάτι τέτοιο.
4. Το πολιτικό πλαίσιο που θα μπορούσε να συσπειρώσει σήμερα ευρύτατες λαϊκές μάζες είναι δυνατό να συμπυκνωθεί στο τρίπτυχο «Να φύγει η τρόικα και όλοι οι υπηρέτες της – Να καταργηθούν όλα τα μνημόνια – Ανατροπή του σάπιου πολιτικού συστήματος και πραγματική δημοκρατία». Στο μεταξύ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ήδη προχωρήσει σε ανοίγματα προς άλλες πολιτικές, κυρίως, δυνάμεις. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι ικανοποιητική η μέχρι στιγμής επιτυχία στο θέμα των συνεργασιών και της οικοδόμησης του μετώπου. Το βασικό εμπόδιο έγκειται στην ανεπαρκή, ακόμη, κατανόηση των ραγδαίων αλλαγών τόσο στη γενικότερη κατάσταση όσο και στις συνειδήσεις πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Η βούληση του ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει εκλογικά αυτόν τον κόσμο δεν αρκεί, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν εγκολπώνεται τα αιτήματα και τους πόθους που εκφράστηκαν στις πλατείες, στις παρελάσεις κ.λπ. – δηλαδή όσα θέτει ο διάχυτος ριζοσπαστισμός των λαϊκών δυνάμεων.
5. Φαίνεται πως, μπροστά στην αδυναμία συγκρότησης ενός τέτοιου μετώπου με βασικό κορμό την Αριστερά, λόγω και της άρνησης άλλων δυνάμεων, η ηγεσία του ΣΥΝ μοιάζει να προνομοποιεί «αναγκαστικά» το άνοιγμα προς το «σοσιαλιστικό χώρο» απευθυνόμενη σε προσωπικότητες και στελέχη που αποδεσμεύονται από το ΠΑΣΟΚ. Ο περιορισμός των επιδιωκόμενων συνεργασιών σε τέτοια βάση είναι προβληματικός για τους εξής λόγους: Α) Δεν βρίσκεται στην τροχιά οικοδόμησης ενός πλατιού μετώπου. Δεν οικοδομεί διαδικασίες για τη δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, ούτε εντάσσεται σε τέτοιες διαδικασίες. Β) Δεν κατανοεί την ευρύτητα του λαϊκού ριζοσπαστισμού, που διαπερνά πλέον όλους τους πολιτικούς χώρους και αποδεσμεύεται από αυτούς, καταλογίζοντάς τους αναξιοπιστία. Γ) Στοχεύει «ρεαλιστικά» σε ένα καλύτερο εκλογικό αποτέλεσμα, και όχι στην ανατροπή του πολιτικού σκηνικού. Δ) Ακόμη και η κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ στην πλειοψηφία της δεν έχει διόλου καλή γνώμη για πολλές από τις προσωπικότητες (πλην λαμπρών εξαιρέσεων) και τα στελέχη που μέχρι πολύ πρόσφατα συμμετείχαν ενεργά στο διαχρονικό αντιλαϊκό πάρτι. Τη στιγμή που επιχειρείται να δημιουργηθούν αναχώματα για να συγκρατηθεί η αμφισβήτηση, ακόμα και εάν επιδιωκόταν μια απλή εκλογική συνεργασία θα όφειλε να έχει διαμορφωθεί ένα πολιτικό πλαίσιο για τη σαφή και έμπρακτη δέσμευση ιδίως των στελεχών που απομακρύνονται από το ΠΑΣΟΚ και πλησιάζουν την Αριστερά, έχοντας προηγουμένως υπηρετήσει επί μακρόν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Διαφορετικά, θα είναι δικαιολογημένη η υποψία ότι αυτά τα στελέχη βλέπουν την Αριστερά απλά ως όχημα για την εξασφάλιση κάποιων εδρών και για το ξαναπλασάρισμά τους στην κεντρική πολιτική σκηνή.
6. Επαναλαμβάνουμε για μια ακόμη φορά ότι είμαστε αντίθετοι με τη διαχρονική αντίληψη μεγάλου τμήματος των ηγεσιών της Αριστεράς, ότι το ΠΑΣΟΚ (όπως παλιότερα το Κέντρο) ανήκει γενικά σε έναν φανταστικό «προοδευτικό χώρο», σε αντίθεση με την «επάρατη Δεξιά». Εδώ και καιρό η ζωή έχει αποφανθεί: το ΠΑΣΟΚ δεν εκπροσωπεί κάποια «σοσιαλδημοκρατία» έτσι όπως μπορεί να την είχε η Αριστερά στο μυαλό της. Αντίθετα, είναι βασικός πυλώνας του αστισμού στην Ελλάδα. Η μετεμφυλιακή διχοτόμηση της ελληνικής κοινωνίας δεν υφίσταται πλέον, και άρα η μετεξέλιξη της «κεντρώας δημοκρατικής παράταξης», το ΠΑΣΟΚ, δεν αποτελεί ένα έστω μακρινό συγγενή της Αριστεράς που συχνά παρεκτρέπεται και συμπεριφέρεται «ενάντια στη φύση του». Άρα πρέπει έστω και τώρα, έστω καθυστερημένα, να εγκαταλειφθεί ο κεντροαριστερός «άξονας σκέψης» πάνω στον οποίο εδράζεται η τακτική (ίσως και η στρατηγική!) της Αριστεράς. Αντίθετα, είναι αναγκαία μια ανεξάρτητη αριστερή πολιτική, που θα απευθύνεται τολμηρά στο ριζοσπαστισμό για να συγκροτήσει ένα μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο με τους στόχους που αναφέρθηκαν.
7. Συμπερασματικά, η επιμονή στη συνεργασία με «διαφοροποιούμενους» οι οποίοι απλώς επιζητούν μια προσωρινή στέγη που θα τους δώσει τη δυνατότητα να οικοδομήσουν με ξένα υλικά ένα δικό τους εγχείρημα, βλάπτει και την Αριστερά και το λαϊκό ριζοσπαστισμό, που δεν μπορεί ούτε να εμπνευστεί ούτε να εκφραστεί μέσα από τέτοια «μέτωπα». Την ίδια στιγμή, είναι αναγκαίο να αγκαλιαστούν όλοι οι τίμιοι άνθρωποι που με ειλικρίνεια αποδεσμεύονται από τον πασοκισμό και επιθυμούν να εργαστούν έμπρακτα για ένα πλατύ ανατρεπτικό μέτωπο. Χρειάζονται, γι’ αυτό, σαφή κριτήρια και πλαίσια συνεργασίας, τα οποία τουλάχιστον θα περιορίζουν τα όποια λάθη όταν επιζητούμε την απόκτηση δεσμών με τις λαϊκές δυνάμεις που εγκαταλείπουν το δικομματισμό.
8. Για όλους αυτούς τους λόγους, η ΚΟΕ θεωρεί όχι δευτερεύον το ζήτημα των διαδικασιών που θα επιλεχθούν για τη συγκρότηση του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου, αν όντως αυτός είναι ο στόχος. Άρα, αντιτίθεται σε συναντήσεις με «παράγοντες του σοσιαλιστικού χώρου» οι οποίες καταλήγουν σε κατά μόνας κλείσιμο συμφωνιών, που εμφανίζονται κατόπιν ως τετελεσμένα τα οποία δεν συζητούνται και τα πληροφορούμαστε με ανακοινώσεις μέσω των ΜΜΕ. Ταυτόχρονα, η ΚΟΕ τονίζει ότι δεν θεωρεί παγιωμένη και αμετακίνητη τη στάση των άλλων δυνάμεων της Αριστεράς, πολιτικής και κοινωνικής. Με αυτή την έννοια, οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να απευθύνονται σε αυτές τις δυνάμεις και, για να έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες αποδοχής, πρέπει επίσης να διαπερνώνται από πνεύμα υπέρβασης των υπαρκτών, σήμερα, καταστάσεων. Έτσι θα προωθηθεί η υπόθεση του μεγάλου πολιτικού και κοινωνικού μετώπου ως μοναδικής αξιόπιστης απάντησης στα σημερινά αδιέξοδα της χώρας, και θα γίνει αντιληπτό από τους πάντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί ειλικρινά τη συγκρότησή του.
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου στις 8:00 μ.μ., στο Εργατικό Κέντρο Ρεθύμνου
Εκδήλωση – Συζήτηση
«Κάτω η νέα κατοχή
Εμπρός για τη μεταπολίτευση του λαού!»
Ομιλητής: Ρούντι Ρινάλντι
Τετάρτη 14 Δεκέμβρη στις 19:00 στο κινηματοθέατρο «ΑΣΤΟΡΙΑ»
Οικονομική κρίση και η απάντηση της Αριστεράς
Ομιλητές
Αλέξης Τσίπρας, πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ
Σπύρος Παναγιώτου, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος της γραμματείας της ΚΟΕ
Θα χαιρετίσει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλης Κριτσωτάκης
Δεν έφτανε στην Κομισ
ιόν που έχει αναλάβει την οικονομική «διάσωση», δηλαδή την ερήμωση και ισοπέδωση της χώρας και του λαού, φαίνεται ότι αναλαμβάνει τώρα και ρόλο «διασώστη» στα εθνικά μας ζητήματα. Η αποκάλυψη βουλευτών της ΔΗΜΑΡ για το σχετικό χάρτη της Κομισιόν δεν αφήνει αμφιβολίες. Σε ένα λεπτομερέστατο χάρτη για τη ζώνη του ευρώ όπου –σύμφωνα με τους βουλευτές- αποτυπώνονται με ακρίβεια όλα τα άλλα ελληνικά νησιά αλλά ακόμη και υπερπόντια εδάφη άλλων κρατών μελών, απουσιάζει εντελώς το ελληνικό νησί του Καστελόριζου. Η Τουρκία αυθαίρετα και σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο δεν αναγνωρίζει στο Καστελόριζο ΑΟΖ (ή υφαλοκρηπίδα), που είναι όμως κρίσιμη για το συνολικό καθορισμό των ΑΟΖ Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου στη Μεσόγειο. Η Κομισιόν από υπερβάλλοντα ζήλο να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία (κι ας αδικεί το κράτος μέλος που λέγεται Ελλάδα) ή γιατί γνωρίζει μυστικές συμφωνίες (;) που δεν γνωρίζουμε εμείς οι ιθαγενείς, κάνει «απλώς» ένα βήμα παραπέρα: αφαιρεί εξ ολοκλήρου το Καστελόριζο από την ελλαδική επικράτεια.
Είναι πιθανό να υπάρξει συγνώμη για δήθεν λάθος εκ παραδρομής. Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση θα είναι προφανές πως ό,τι έγινε δεν έγινε βέβαια εντελώς κατά λάθος αλλά γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση (αν όχι και οι ελληνικές κυβερνήσεις μυστικά) αναγνωρίζουν άτυπα πως τάχα «υπάρχει θέμα» με το Καστελόριζο και την ΑΟΖ του. Όπως ακριβώς δηλαδή θέτει ζήτημα η τουρκική πλευρά χωρίς καμία απολύτως νομική βάση αλλά μονάχα στη βάση του γνώριμου «τσαμπουκά» που τη διακρίνει απέναντι σε μια Ελλάδα αλλεπάλληλων και χωρίς σχέδιο υποχωρήσεων διαδοχικών κυβερνήσεων επί κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, και όλα αυτά υπό τις ευλογίες και πιέσεις των ΗΠΑ στην περιοχή.
Τρεις παρατηρήσεις. Πρώτον, έχει ανοίξει μια περίοδος για τη χώρα όπου δεν θα κριθούν μόνο ζητήματα οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης αλλά και εθνικής, κρατικής, γεωπολιτικής υπόστασης. Δεν κινδυνεύουμε μόνο να ξυπνήσουμε ένα πρωί σε μια Ελλάδα κρανίου τόπο λόγω της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής αλλά και σε μια Ελλάδα μισή, με πετσοκομμένη επικράτεια, χώρα «περιορισμένων» κυριαρχικών δικαιωμάτων. Δεύτερον, το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε πολλά άλλα που όλα μαζί κάνουν σαφές το τι είδους ανταποδοτικά οφέλη προσφέρει στη χώρα και στον «ελληνισμό» ο νέος γεωπολιτικός προσανατολισμός Ελλάδας και Κύπρου με την μεγαλύτερη πρόσδεση στο Ισραήλ και τον αμερικανικό παράγοντα. Τρίτον, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μείνει αμέτοχη σε μια τέτοια εξέλιξη. Αντίθετα, όπως δείχνει και το τελευταίο αυτό περιστατικό με το χάρτη θα συμμετάσχει κανονικά στο παιχνίδι των εκβιασμών για αποδοχή «λύσεων» και τετελεσμένων. Άλλωστε, είναι περίπου εξίσου με τις ΗΠΑ ένθερμος οπαδός και εντολέας (ειδικά οι Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία) της προσέγγισης της χώρας μας με το Ισραήλ. Υπό αυτή την έννοια, δεν είναι μόνο αυτή καθαυτή η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που υπονομεύει την όποια άσκηση πολιτικής επί κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά και ειδικότερα η εναπόθεση της τύχης μας σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση που με τον ίδιο ακριβώς κυνισμό που εκβιάζει για τα οικονομικά ζητήματα θα εκβιάσει αύριο μεθαύριο και για τα εθνικά. Εξάλλου, σε μια Ευρωπαϊκή Ένωση υπό ανατίναξη θα πολλαπλασιαστούν τα διάφορα γεωπολιτικά παιχνίδια και «ευκαιρίες» αναδιανομής, και σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι πλέον υποτελείς χώρες, όπως κατάντησε η Ελλάδα, αποτελούν και τα πιθανότερα θύματα. Για το καλό μας πάντα…
Ο θεματικός τίτλος του χάρτη της Κομισιόν ήταν σαφέστατος: «Η ζώνη του ευρώ, ένα νόμισμα με πολλά πλεονεκτήματα». Όχι απλώς πολλά, πάααρα πολλά πλεονεκτήματα…
Το αίμα των Μαρτύρων που χύθηκε στην οδό Μοχάμεντ Μαχμούντ από τις 19 Νοέμβρη κι έπειτα, προστέθηκε ως ένα νέο ρυάκι στον ποταμό αγνού αίματος που χύνεται από τις 25 Γενάρη, ποτίζοντας τη γη της Αιγύπτου και ανοίγοντας έναν πλατύ δρόμο για την νέα κοινωνία που θα βασίζεται στην ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Αλλά αν το αίμα αυτό δεν χυνόταν στην οδό Μοχάμεντ Μαχμούντ, δεν θα εξαναγκαζόταν το Στρατιωτικό Συμβούλιο να ανακοινώσει χρονοδιάγραμμα αποχώρησής του από την εξουσία, δεν θα αναγκαζόταν να παράσχει ασφάλεια για τη διεξαγωγή της εκλογικής διαδικασίας και τον τερματισμό της χαώδους κατάστασης ασφαλείας από την οποία υποφέρουμε 9 μήνες, και δεν θα εξαναγκαζόταν το Στρατιωτικό Συμβούλιο να ρίξει την κυβέρνηση Σάραφ, η οποία δεν είχε αρμοδιότητες ουσιαστικές, και να την αντικαταστήσει από αυτή του Γκανζούρι, για την ανατροπή της οποίας πρέπει να συνεχίσουμε τον αγώνα.
Οι νέοι της οδού Μοχάμεντ Μαχμούντ, όντας τμήμα αναπόσπαστο των νέων της πλατείας Ταχρίρ και στήριγμά τους στην αντιμετώπιση της εσωτερικής βίας, επέβαλαν στο Στρατιωτικό Συμβούλιο να προβεί σε παραχωρήσεις, και δεν είναι σωστή η διασπορά αισχρών ψεμάτων από τα επίσημα ΜΜΕ και τους στρατηγούς του Στρατιωτικού Συμβουλίου ότι επρόκειτο περί ομάδων αλητών.
Αυτό το αγνό αίμα ζητά την λογοδοσία όλων των αναμεμειγμένων σε αυτή τη σφαγή, είτε από το Στρατό είτε από την Αστυνομία, και αποκατάσταση του ονόματος αυτών των ηρώων. Για αυτό καλούμε το σύνολο των Αιγυπτίων στη συμμετοχή στην πλατεία Ταχρίρ την Παρασκευή 2 Δεκέμβρη στο μνημόσυνο των Μαρτύρων της οδού Μοχάμεντ Μαχμούντ και κάθε μάρτυρα από το στρατό, κατά το μεταβατικό αυτό στάδιο που άρχισε στις 9 Απρίλη, συνεχίστηκε στο Μασπέρο (σ.μετ:χώρος σφαγής των Κοπτών στις 9 Οκτώβρη από το στρατό) και φτάνει ως σήμερα.
Πένθος 13:00-16:00, Πορεία με συμβολικά φέρετρα 16:00-18:00, Επιμνημόσυνη Τελετή 18:00-19:30
Σοσιαλιστική Λαϊκή Συμμαχία, Εθνικό Μέτωπο για τη Δικαιοσύνη και τη Δημοκρατία, Λαϊκή Επιτροπή για την Υπεράσπιση της Επανάστασης, Σοσιαλιστές Επαναστάτες, Δημοκρατικό Κόμμα Εργατών, Αιγυπτιακό Δημοκρατικό Κοινωνικό Κόμμα, Καμπάνια Στήριξης του Ελ Μπαραντέϊ, Συνασπισμός Νέων της Επανάστασης, Συνασπισμός της Επανάστασης των Λωτών, Νεολαία Κομμάτων Μετώπου, Σύνδεσμος Προοδευτικής Επαναστατικής Νεολαίας, Ελεύθερο Αιγυπτιακό Κίνημα, Κίνημα «Συμμετοχή», Κίνημα «Απαρχή», Ανεξάρτητη Πατριωτική Πτέρυγα, Συσπείρωση Νεολαίας Σουεζ, Κίνημα Νεολαίας για τη Δικαιοσύνη και την Ελευθερία, Κίνημα Δημοκρατικού Μετώπου 6 Απρίλη, Συσπείρωση Δημοκρατικής Επανάστασης Κένα, Συσπείρωση Επανάστασης 25 Γενάρη στον Άνω Νείλο, Συσπείρωση Επανάστασης 25 Γενάρη στο Λούξορ, Δημοκρατική Συσπείρωση Επανάστασης στο Ασουάν, Ένωση Νεολαίας Μασπέρο.
